Зьмяшчаю тут тый тэкст, гледзячы на які я казаў сваё апошняе слова. Пад час выступу былі ня вельмі значныя тэкставыя зьмены, але ня зьмены сэнса.

Высокі “суд”, маё апошняе слова будзе складацца з чатырох частак. Якія збольшага ня будуць залежыць адна ад адной. Зараз будзе першая частка.
І ў першай частцы я б жадаў узгадаць усе тыя шматлікія заўвагі, якія даваў высокі “суд” як мне, так і іншым маім эээ... калеґам. І я хацеў бы папрасіць прабачэньня як за сваю сапраўды недастатковую павагу да высокага “суда”, так і за магчыма недастатковую павагу з боку іншых. Я заўсёды лічыў і лічу, што ў грамадзтве абавязкова павінна прысутнічаць павага й сурёзнае стаўленьне як да суда, так і да ўсіх праваахоўчых ворґанаў агулам. І калі такой павагі няма, гэта бяда сапраўдная грамадзтва. Бо менавіта праваахоўчыя ворґаны, у тым ліку й суд, абараняюць грамадзтва, і непавага значна перашкаджае гэтай абароне. Непавага й несурёзнае стаўленьне да суда можа весьці да такога ж стаўленьня да ягоных рашэньняў. Вой, ну тут шмат чаго можна пералічваць... Але ж давайце пацікавімся, чаму вось у дадзеным выпадку ўзьнікла такое непаважлівае й несурёзнае стаўленьне. Мо яго можна неяк зьменьшыць ці ўвогуле скасаваць?.. Справа ў тым, што я лічу (і, мяркую, эээ... мае калеґі згадзяцца з гэтым), што калі рашэньне “суда” залежыць не ад доказаў і не ад таго, што адбываецца пад час “судовага” сьледзтва, а ад таго, што па вяртушцы прыкажаць, спусьцяць “судзьдзе”, я лічу, што гэта ўжо ня суд, а спэктакаль. Калі “судзьдзя” цалкам падпарадкоўваецца ўсім хадатайніцтвам і парадам пракурора, а хадатайніцтвы адвакатаў пачынае выконваць толькі калі яе ткнуць носам у канкрэтны артыкул УПК, як гэта адбылося ўчора са сьведкай Леднікам, а часам нават і сама сваімі пытаньнямі й дзеяньнямі пачынае выконваць ролю другога пракурора, я лічу, што гэта ўжо ня суд, а спэктакаль. Калі ў залі судовага паседжаньня пры канцы перапынку амаль ня ладзіцца драка й творцы гэтай дракі працягваюць спакойна сядзець і далей, як гэта было ў пятніцу, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі ў адкрытае судовае паседжаньне запускаюцца людзі выключна па сьпісах, падпісаных сьледчым Міхалькевічам, а астатнім адмаўляецца з-за таго, што, нібыта, заля поўная, хаця яна альбо паўпустая, альбо ўвгуле зачыненая, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі пракурор робіць хамскія заўвагі гледачу, які гадзіцца пракуроры як мінімум у бацькі, на конт ягоных паводзінаў, як гэта было ў першы дзень судовага паседжаньня (дарэчы, такое хамства зашмат кажа пра агульначалавечае выхаваньне пракурора... хаця сапраўды, пра якую тут ўвогуле выхаваннасьць можна казаць?) а потым ня меньш хамскі патрабуе гэтага сталага чалавека сыйсьці з залі судовага паседжаньня, хаця такія просьбы рабіць бы “судзьдзе”, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі ў будынку суда кудысьці “зьнікаюць” бэйджыкі з супрацоўнікаў гэтага будынку адразу ж пасьля таго, як я громка прачытваю фамілію на адном з бэйджыкаў, як гэта адбылося са мною ўчора, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі так званы “сьведка” дапамагае супрацоўнікам суда абшукваць рэчы ўвагодзячых (ці, дакладней, гэта клічацца ня вобшукам, а “проведением внешнего досмотра”) і камандуе каго пускаць, а каго не, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі на адчыняны працэс не пускаюць маці аднаго з абвінавачваемых, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда. Калі ў судзе забараняць усім рабіць відэа- й фота-здымкі, але пад час усяго працэсу тут жа ж вясіць камэра, якая, гэтыя відэа, верагодна, здымае, мяркую, гэта калі яшчэ й не ператварае суд у фарс ці спэктакаль, дык дакладна падрывае ўсялякую павагу да гэтага суда.
І я лічу, што нашая непавага й несурёзнае стаўленьне былі нічым іншым як самай нармалёвай рэакцыяй на тое, што тут, на мой погляд, адбываецца замест суда; на гэты фарс, спэктакаль, цырк. Але з майго пункту гледжаньня, ладзілі гэты цырк ня мы, а высокі “суд”, пракурор ды супрацоўнікі суда.
Але, ня гледзячы на ўсё вышэй прыведзенае я ўсё пакідаю невялічкі адсотак на тое, што гэта ня фарс і не спэктакаль, а сапраўдны суд, і на гэты выпадак я прашу ў высокага “суда” прабачэньне за паводзіны сябе ды іншых “абвінавачваемых”. Хаця, зараз, мяркую, высокі “суд” канчаткова пакажа на колькі ён суд і на колькі спэктакаль, хто тут галоўны судзьдзя ці пракурор, і на сколькі спадарыня Йльліна судзьдзя, а на сколькі звучайны актор ды шут пры Лукашэнке з пракурорам. Пакажа проста адпаведнасьсьцю ці неадпаведмнасьсьцю прысуда доказам, пакажа згодаю ці нязгодаю з пракурорам, зь якім высокі “суд” як па дзіўнаму супадзеньню пакуль заўсёды згаджаўся.
І я вельмі жадаў бы, каб гэта сапраўды быў суд, які можна й трэба паважаць. І сапраўды лічу, што менавіта такі суд патрэбуецца нашаму народу й нашай крайіне...
На гэтым я сканчваю першую частку й пераходжу зараз да другой, у якой я жадаў бы пагутарыць пры агульныя падзеі 10.01.08.
Я ня буду зараз зьвяртаць шмат увагі на тое, што ўсе машыны хуткай дапамогі пускаліся, хаця сьведкі сьцьвярджалі й іншае (дарэчы, як я назіраў тут на відэа, усе гэтыя машыны хуткай дапамогі мелі, здаецца, адзін і тый жа нумар) – мы гэта бачылі на відэа.
Таксама я ня буду зьвяртаць шмат увагі на нібыта антыдзяржаўны характар мітынґу. Сапраўды, нам казалі сьведкі, што там нібыта выкруківаліся антыдзяржаўныя лёзунґі, але ж даруйце, я вось зараз, пакуль мы праглядалі відэа, выпісаў УСЕ лёзунгі, якія скандавалі людзі, гэта:
1. Работу! Работу!
2. Протестуем! Протестуем!
3. Сидорский! Сидорский!
4. Застаемся! Застаемся!
5. Жыве Беларусь!
6. Верым! Можам! Пераможам!
Які з гэтых лёзунгаў антыдзяржаўны!?
Не, я буду казаць пра іншае. Я прашу ўсіх прысутных зьвярнуць увагу на такое цікавае супадзеньне: у нас ужо шмат год фактычна не разьвіваецца эканоміка. Гэта асабліва бачна, калі параўнаць эканамічнае разьвіцьцё нас і іншых краін, якія ў 1991 годзе, пасьля крушэньня камунізму, апынуліся ў найбольш блізкіх да нас умовах. Я маю на ўвазе Украіну, Польшчу, Летуву, Латвію, Эстонію – гэтыя краіны знаходзіліся прыкладна ў тых жа ж умовах, што й наша, але параўнайце ж сёньняшні узровень жыцьця грамадзян і узровень эканамічнага разьвіцьця ў нас і ў іх. Яшчэ ў сярэдзіне дзевяностых гадох гэта можна было параўнаць, але ж зараз... Мяркую, бясспрэчна, што да гэтай цяперашняй розьніцы значна прыклаў руку сёньняшні акупацыйны ўрад... І ў тый жа ж час удзельнікаў мітынґа менавіта з цалкам эканамічнымі лёзунґамі й патрабаваньнямі, накіраванымі выключна на недапусканьне эканамічнай дэградацыі, абралі дзяля гэтага паказальнага працэсу. Гэтае супадзеньне асабліва цікава, калі ўлічваць, што менавіта эканамічныя санкцыі звычайна аказвалі найвялікшы ўплыў на спадара Лукашэнка, але ж у гэтый жа ж час ён жа й руйнуе галоўную падставу сваёй жа кішэні – беларускаю эканоміку. Нават ня ведаю, як гэта растлмачыць, мо мазаічнай схізафрэніяй, а мо й яшчэ чым?.. Але ж страшна ня гэта, а тое што адначасова ён руйнуе й галоўную падставу багацьцья й дабрабыта ўсёй беларускай нацыі, то бок усіх нас... Зважце ўвагу: указ 706, супраць якога й выступалі 10-га мітынŭуючыя, фактычна банкроціць вельмі значную частку цалкам рэнтабэльных ІП. Але ж эканоміка складаецца менавіта з розных вытворчасьцяў, прадпрыемстваў, бізнэсоўцаў, іг.д., у тым ліку й з пабанкрочаных прадпрымальнікаў. Карацей, гэты ўказ фактычна проста скасоўвае значную й цалкам рэнтабэльную частку эканомікі. І пасьледзтвы такога скасаваньня, як і агульныя пасьледзтвы плянамэрнага неразьвіцьця эканомікі, скажуцца й сказваюцца ня толькі на прадпрымальніках, і ня толькі на нас, падсудных у дадзеным “судзе”, але й на ўсіх грамадзянах Краіны. І таму я зьвяртаюся й да пракурора, і да судзьдзі, і да сьведкаў, і ахоўцаў судовай залі, і да ўсіх гледачоў увогуле: падумайце ня толькі пра сябе, але й пра ўсіх сваех родзічаў, сябрах, знаёмых – я ўпэўнены, што кожны з вас мае зашмат людзей, якія жывуць і зьбіраюцца й далей жыці ў Беларусі, памятайце, эканамічная дэґрадацыя, супраць якой людзі мітынґавалі 10-га, адлюструецца й на вас і на ўсіх іх: на кішэні, дабрабыце й багацьце ўсіх нас агулам – і нават калі камусьці з вас і дадуць нейкі мэдаль за гэты працэс, у рэшце рэшт вы й дарагія вам людзі, усё роўна праіграеце. Я дапушчаю, што хтосьці з вас спадзяецца проста зьехаць за мяжу – але паверце, зьедуць далёка ня ўсе вашыя знаёмыя, родзічы й сябры – і вось на нязьехаўшых пасьледзтвы як 760-га ўказа, так і іншага руйнаваньня эканомікі цалкам адлюструюцца... Хаця гэтае “зьехаць” пракурора й судзьдзю наўрад ці будзе неяк датычыцца (гэта не пагроза, рашэньне пра нядопуск іх у шэраг краін буду прымаць ня я), ну мо толькі, калі гаворка ня йдзе, напрыклад, пра эміґрацыю ў Пхэньян... І я сьцьвярджаю, што гэта суд не над намі. І нават не над прадпрымальнікамі, як сьцьвярджае спадар Леднік. Гэта суд над усёй нашай эканомікай. Менавіта прысуд у гэтым судзе дасьць пэўны карт-блянш як на ўжываньне ўсіх санкцыяў і разбурэньню значнай рэнтабэльнай часткі эканомікі згодна ўказу 760, так і на далейшае руйнаваньне эканомікі ўвогуле. Таму памятайце, спадарыня судзьдзя, што вы зараз судзіце ня нас дзясяцёх, а ўсіх нас, усіх беларусаў, у тым ліку й сябе...
На гэтым я сканчваю другую частку й пераходжу зараз да трэцяй часткі, у якоя я б жадаў паразмаўляць пра прадстаўленыя доказы. Я ня буду тут зараз закранаць доказы, сабраныя супраць іншых. Даруйце, але я, магчыма й эґаістычна, пакіну ў гэтай часткі ўвагу толькі сябе й толькі доказам супраць мяне. І пачаць я б жадаў з раскаяньня ў сваех дзеяньнях 10-га. Калі б я ведаў, як усё абярнецца – мае б паводзіны былі б зусім іншымі. Справа ў тым, што 9-га я здаваў іспыт, а 10-га зранку пяраздаваў яшчэ адзін, але, яшчэ да 11-ці гадзін я яго здаў і паехаў дамоў. Дык вось, апошнія дні перад імі я быў заняты выключна вучобай, і, таму, на жаль, пра гэты мітынґ даведаўся толькі ля дзьвюх гадзін дня 10-га. І я шчыра каюся й прашу ўва ўсіх прабачэньня, што я ня быў на пачатку мітынґа. І я заяўляю ў апошнім слове, што мяне не было на мітынґу да 15:45, у чым я й каюся й за што прашу прабачэньня зараз. На конт таго ці быў я на мітынгу пасьля 15:45 я адмаўляюся казаць, як і адмаўляўся пад час усяго судовага сьледзтва, але ж давайце зьвернем увагу на доказы, бо менавіта ж згодна доказаў павінны выносіць рашэньне высокі “суд”. Супраць мяне сабрана тры доказа:
1. фотаматэрыялы <...>
2. відэаматэрыялы <...>
3. паказаньні сьведкі, які мяне бачыў, праўда, я так і не зразумеў ці то 10-га ці то 21-га ён мяне бачыў... здаецца ўсё ж яго пракурор тады пра 21-шае пытаў. У любым выпадку, ягоныя паказаньні выклікаюць значны сумнеў – узгадаем нават просьбу спадара Пашкевіча прыцягнуць гэтага сьведку да крымінальнай адказнасьці за йлжывыя паказаньні.
Такім чынам я лічу свой удзел у мітынґу не даказаным. Праўда я не зьдзіўлюся, калі мяне ўсё роўна прыгавараць, бо, як я ўжо адзначыў у першай частцы, я сумняваюся, што гэта суд, а ня цырк.
На гэтым я б жадаў скончыць трэцюю частку майго выступу й перайсьці да чацьвёртай.
Для мяне бясспрэчна, што нашыя дзеяньні тады насілі 100%-ва маральны характар і ў іх мы кіраваліся выключна сваем сумленьнем. І ў такія часу хочацца зьвярнуцца да таго, на чым будуюцца чалавечыя мараль з сумленьнем, да нейкіх духоўных крыніц яе, накіраваных да ўсяго чалавецтва. І ў сувязі з гэтым я б жадаў зрабіць цытату са сьвятога Карану... <...>
У мяне ўсё.






Źmiaščaju tut text, hledziačy na jaki ja kazaŭ svajo apošniaje słova. Pad čas vystupu byli nia vielmi značnyja textavyja źmieny, ale nia źmieny sensa.

Vysoki “sud”, majo apošniaje słova budzie składacca z čatyroch častak. Jakija zbolšaha nia buduć zaležyć adna ad adnoj. Zaraz budzie pieršaja častka.
I ŭ pieršaj častcy ja b žadaŭ uzhadać usie tyja šmatlikija zaŭvahi, jakija davaŭ vysoki “sud” jak mnie, tak i jinšym majim eee... kalegam. I ja chacieŭ by paprasić prabačeńnia jak za svaju sapraŭdy niedastatkovuju pavahu da vysokaha “suda”, tak i za mahčyma niedastatkovuju pavahu z boku jinšych. Ja zaŭsiody ličyŭ i liču, što ŭ hramadztvie abaviazkova pavinna prysutničać pavaha j surjoznaje staŭleńnie jak da suda, tak i da ŭsich pravaachoŭčych vorganaŭ ahułam. I kali takoj pavahi niama, heta biada sapraŭdnaja hramadztva. Bo mienavita pravaachoŭčyja vorgany, u tym liku j sud, abaraniajuć hramadztva, i niepavaha značna pieraškadžaje hetaj abaronie. Niepavaha j niesurjoznaje staŭleńnie da suda moža vieści da takoha ž staŭleńnia da jahonych rašeńniaŭ. Voj, nu tut šmat čaho možna pieraličvać... Ale ž davajcie pacikavimsia, čamu voś u dadzienym vypadku ŭźnikła takoje niepavažlivaje j niesurjoznaje staŭleńnie. Mo jaho možna niejak źmieńšyć ci ŭvohule skasavać?.. Sprava ŭ tym, što ja liču (i, miarkuju, eee... maje kalegi zhadziacca z hetym), što kali rašeńnie “suda” zaležyć nie ad dokazaŭ i nie ad taho, što adbyvajecca pad čas “sudovaha” śledztva, a ad taho, što pa viartušcy prykažać, spuściać “sudździe”, ja liču, što heta ŭžo nia sud, a spektakal. Kali “sudździa” całkam padparadkoŭvajecca ŭsim chadatajnictvam i paradam prakurora, a chadatajnictvy advakataŭ pačynaje vykonvać tolki kali jaje tknuć nosam u kankretny artykuł UPK, jak heta adbyłosia ŭčora sa śviedkaj Lednikam, a časam navat i sama svajimi pytańniami j dziejańniami pačynaje vykonvać rolu druhoha prakurora, ja liču, što heta ŭžo nia sud, a spektakal. Kali ŭ zali sudovaha pasiedžańnia pry kancy pierapynku amal nia ładzicca draka j tvorcy hetaj draki praciahvajuć spakojna siadzieć i dalej, jak heta było ŭ piatnicu, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali ŭ adkrytaje sudovaje pasiedžańnie zapuskajucca ludzi vyklučna pa śpisach, padpisanych śledčym Michalkievičam, a astatnim admaŭlajecca z-za taho, što, nibyta, zala poŭnaja, chacia jana albo paŭpustaja, albo ŭvhule začynienaja, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali prakuror robić chamskija zaŭvahi hledaču, jaki hadzicca jamu nu jak minimum u baćki, na kont jahonych pavodzinaŭ, jak heta było ŭ pieršy dzień sudovaha pasiedžańnia (darečy, takoje chamstva zašmat kaža pra ahulnačałaviečaje vychavańnie prakurora... chacia sapraŭdy, pra jakuju tut ŭvohule vychavannaść možna kazać?) a potym nia mieńš chamski patrabuje hetaha stałaha čałavieka syjści z zali sudovaha pasiedžańnia, chacia takija prośby rabić by “sudździe”, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali ŭ budynku suda kudyści “źnikajuć” bejdžyki z supracoŭnikaŭ hetaha budynku adrazu ž paśla taho, jak ja hromka pračytvaju familiju na adnom z bejdžykaŭ, jak heta adbyłosia sa mnoju ŭčora, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali tak zvany “śviedka” dapa.mahaje supracoŭnikam suda abšukvać rečy ŭvahodziačych (ci, dakładniej, heta kličacca nia vobšukam, a “proviedienijem vniešnieho dosmotra”) i kamanduje kaho puskać, a kaho nie, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali na adčyniany praces nie puskajuć maci adnaho z abvinavačvajemych, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda. Kali ŭ sudzie zabaraniać usim rabić videa- j fota-zdymki, ale pad čas usiaho pracesu tut ža ž viasić kamera, jakaja, hetyja videa, vierahodna, zdymaje, miarkuju, heta kali jašče j nie pieratvaraje sud u fars ci spektakal, dyk dakładna padryvaje ŭsialakuju pavahu da hetaha suda.
I ja liču, što našaja niepavaha j niesurjoznaje staŭleńnie byli ničym jinšym jak samaj narmalovaj reakcyjaj na toje, što tut, na moj pohlad, adbyvajecca zamiest suda; na hety fars, spektakal, cyrk. Ale z majho punktu hledžańnia, ładzili hety cyrk nia my, a vysoki “sud”, prakuror dy supracoŭniki suda.
Ale, nia hledziačy na ŭsio vyšej pryviedzienaje ja ŭsio pakidaju nievialički adsotak na toje, što heta nia fars i nie spektakal, a sapraŭdny sud, i na hety vypadak ja prašu ŭ vysokaha “suda” prabačeńnie za pavodziny siabie dy jinšych “abvinavačvajemych”. Chacia, zaraz, miarkuju, vysoki “sud” kančatkova pakaža na kolki jon sud i na kolki spektakal, chto tut hałoŭny sudździa ci prakuror, i na skolki spadarynia Jllina sudździa, a na skolki zvučajny aktor dy šut pry Łukašenkie z prakuroram. Pakaža prosta adpaviednaśściu ci nieadpaviedmnaśściu prysuda dokazam, pakaža zhodaju ci niazhodaju z prakuroram, ź jakim vysoki “sud” jak pa dziŭnamu supadzieńniu pakul zaŭsiody zhadžaŭsia.
I ja vielmi žadaŭ by, kab heta sapraŭdy byŭ sud, jaki možna j treba pavažać. I sapraŭdy liču, što mienavita taki sud patrebujecca našamu narodu j našaj krajinie...
Na hetym ja skančvaju pieršuju častku j pierachodžu zaraz da druhoj, u jakoj ja žadaŭ by pahutaryć pry ahulnyja padzieji 10.01.08.
Ja nia budu zaraz źviartać šmat uvahi na toje, što ŭsie mašyny chutkaj dapamohi puskalisia, chacia śviedki śćviardžali j jinšaje (darečy, jak ja naziraŭ tut na videa, usie hetyja mašyny chutkaj dapamohi mieli, zdajecca, adzin i tyj ža numar) – my heta bačyli na videa.
Taksama ja nia budu źviartać šmat uvahi na nibyta antydziaržaŭny charaktar mityngu. Sapraŭdy, nam kazali śviedki, što tam nibyta vykrukivalisia antydziaržaŭnyja lozungi, ale ž darujcie, ja voś zaraz, pakul my prahladali videa, vypisaŭ USIE lozungi, jakija skandavali ludzi, heta:
1. Rabotu! Rabotu!
2. Protiestujem! Protiestujem!
3. Sidorskij! Sidorskij!
4. Zastajemsia! Zastajemsia!
5. Žyvie Biełaruś!
6. Vierym! Možam! Pieramožam!
Jaki z hetych lozungaŭ antydziaržaŭny!?
Nie, ja budu kazać pra jinšaje. Ja prašu ŭsich prysutnych źviarnuć uvahu na takoje cikavaje supadzieńnie: u nas užo šmat hod faktyčna nie raźvivajecca ekanomika. Heta asabliva bačna, kali paraŭnać ekanamičnaje raźvićcio nas i jinšych krajin, jakija ŭ 1991 hodzie, paśla krušeńnia kamunizmu, apynulisia ŭ najbolš blizkich da nas umovach. Ja maju na ŭvazie Ukrajinu, Polšču, Letuvu, Łatviju, Estoniju – hetyja krajiny znachodzilisia prykładna ŭ tych ža ž umovach, što j naša, ale paraŭnajcie ž siońniašni uzrovień žyćcia hramadzian i uzrovień ekanamičnaha raźvićcia ŭ nas i ŭ jich. Jašče ŭ siaredzinie dzievianostych hadoch heta možna było paraŭnać, ale ž zaraz... Miarkuju, biassprečna, što da hetaj ciapierašniaj roźnicy značna prykłaŭ ruku siońniašni akupacyjny ŭrad... I ŭ tyj ža ž čas udzielnikaŭ mitynga mienavita z całkam ekanamičnymi lozungami j patrabavańniami, nakiravanymi vyklučna na niedapuskańnie ekanamičnaj degradacyji, abrali dziala hetaha pakazalnaha pracesu. Hetaje supadzieńnie asabliva cikava, kali ŭličvać, što mienavita ekanamičnyja sankcyji zvyčajna akazvali najvialikšy ŭpłyŭ na spadara Łukašenka, ale ž u hetyj ža ž čas jon ža j rujnuje hałoŭnuju padstavu svajoj ža kišeni – biełaruskaju ekanomiku. Navat nia viedaju, jak heta rastłmačyć, mo mazajičnaj schizafrenijaj, a mo j jašče čym?.. Ale ž strašna nia heta, a toje što adnačasova jon rujnuje j hałoŭnuju padstavu bahaććia j dabrabyta ŭsioj biełaruskaj nacyji, to bok usich nas... Zvažcie ŭvahu: ukaz 706, suprać jakoha j vystupali 10-ha mityngujučyja, faktyčna bankrocić vielmi značnuju častku całkam rentabelnych IP. Ale ž ekanomika składajecca mienavita z roznych vytvorčaściaŭ, pradpryjemstvaŭ, biznesoŭcaŭ, etc., u tym liku j z pabankročanych pradprymalnikaŭ. Karaciej, hety ŭkaz faktyčna prosta skasoŭvaje značnuju j całkam rentabelnuju častku ekanomiki. I paśledztvy takoha skasavańnia, jak i ahulnyja paśledztvy planamernaha nieraźvićcia ekanomiki, skažucca j skazvajucca nia tolki na pradprymalnikach, i nia tolki na nas, padsudnych u dadzienym “sudzie”, ale j na ŭsich hramadzianach Krajiny. I tamu ja źviartajusia j da prakurora, i da sudździ, i da śviedkaŭ, i achoŭcaŭ sudovaj zali, i da ŭsich hledačoŭ uvohule: padumajcie nia tolki pra siabie, ale j pra ŭsich svajech rodzičaŭ, siabrach, znajomych – ja ŭpeŭnieny, što kožny z vas maje zašmat ludziej, jakija žyvuć i źbirajucca j dalej žyci ŭ Biełarusi, pamiatajcie, ekanamičnaja degradacyja, suprać jakoj ludzi mityngavali 10-ha, adlustrujecca j na vas i na ŭsich jich: na kišeni, dabrabycie j bahaćcie ŭsich nas ahułam – i navat kali kamuści z vas i daduć niejki medal za hety praces, u rešcie rešt vy j darahija vam ludzi, usio roŭna praihrajecie. Ja dapuščaju, što chtości z vas spadziajecca prosta źjechać za miažu – ale paviercie, źjeduć daloka nia ŭsie vašyja znajomyja, rodzičy j siabry – i voś na niaźjechaŭšych paśledztvy jak 760-ha ŭkaza, tak i jinšaha rujnavańnia ekanomiki całkam adlustrujucca... Chacia hetaje “źjechać” prakurora j sudździu naŭrad ci budzie niejak datyčycca (heta nie pahroza, rašeńnie pra niadopusk jich u šerah krajin budu prymać nia ja), nu mo tolki, kali havorka nia jdzie, naprykład, pra emigracyju ŭ Pcheńjan... I ja śćviardžaju, što heta sud nie nad nami. I navat nie nad pradprymalnikami, jak śćviardžaje spadar Lednik. Heta sud nad usioj našaj ekanomikaj. Mienavita prysud u hetym sudzie daść peŭny kart-blanš jak na ŭžyvańnie ŭsich sankcyjaŭ i razbureńniu značnaj rentabelnaj častki ekanomiki zhodna ŭkazu 760, tak i na dalejšaje rujnavańnie ekanomiki ŭvohule. Tamu pamiatajcie, spadarynia sudździa, što vy zaraz sudzicie nia nas dziasiacioch, a ŭsich nas, usich biełarusaŭ, u tym liku j siabie...
Na hetym ja skančvaju druhuju častku j pierachodžu zaraz da treciaj častki, u jakoja ja b žadaŭ parazmaŭlać pra pradstaŭlenyja dokazy. Ja nia budu tut zaraz zakranać dokazy, sabranyja suprać jinšych. Darujcie, ale ja, mahčyma j egajistyčna, pakinu ŭ hetaj častki ŭvahu tolki siabie j tolki dokazam suprać mianie. I pačać ja b žadaŭ z raskajańnia ŭ svajech dziejańniach 10-ha. Kali b ja viedaŭ, jak usio abiarniecca – maje b pavodziny byli b zusim jinšymi. Sprava ŭ tym, što 9-ha ja zdavaŭ ispyt, a 10-ha zranku piarazdavaŭ jašče adzin, ale, jašče da 11-ci hadzin ja jaho zdaŭ i pajechaŭ damoŭ. Dyk voś, apošnija dni pierad jimi ja byŭ zaniaty vyklučna vučobaj, i, tamu, na žal, pra hety mityng daviedaŭsia tolki la dźviuch hadzin dnia 10-ha. I ja ščyra kajusia j prašu ŭva ŭsich prabačeńnia, što ja nia byŭ na pačatku mitynga. I ja zajaŭlaju ŭ apošnim słovie, što mianie nie było na mityngu da 15:45, u čym ja j kajusia j za što prašu prabačeńnia zaraz. Na kont taho ci byŭ ja na mityngu paśla 15:45 ja admaŭlajusia kazać, jak i admaŭlaŭsia pad čas usiaho sudovaha śledztva, ale ž davajcie źvierniem uvahu na dokazy, bo mienavita ž zhodna dokazaŭ pavinny vynosić rašeńnie vysoki “sud”. Suprać mianie sabrana try dokaza:
1. fotamateryjały <...>
2. videamateryjały <...>
3. pakazańni śviedki, jaki mianie bačyŭ, praŭda, ja tak i nie zrazumieŭ ci to 10-ha ci to 21-ha jon mianie bačyŭ... zdajecca ŭsio ž jaho prakuror tady pra 21-šaje pytaŭ. U lubym vypadku, jahonyja pakazańni vyklikajuć značny sumnieŭ – uzhadajem navat prośbu spadara Paškieviča pryciahnuć hetaha śviedku da kryminalnaj adkaznaści za jłžyvyja pakazańni.
Takim čynam ja liču svoj udzieł u mityngu nie dakazanym. Praŭda ja nie ździŭlusia, kali mianie ŭsio roŭna pryhavarać, bo, jak ja ŭžo adznačyŭ u pieršaj častcy, ja sumniavajusia, što heta sud, a nia cyrk.
Na hetym ja b žadaŭ skončyć treciuju častku majho vystupu j pierajści da čaćviortaj.
Dla mianie biassprečna, što našyja dziejańni tady nasili 100%-va maralny charaktar i ŭ jich my kiravalisia vyklučna svajem sumleńniem. I ŭ takija času chočacca źviarnucca da taho, na čym budujucca čałaviečyja maral z sumleńniem, da niejkich duchoŭnych krynic jaje, nakiravanych da ŭsiaho čałaviectva. I ŭ suviazi z hetym ja b žadaŭ zrabić cytatu sa śviatoha Qaranu... <...>
U mianie ŭsio.

UPD Перевод на русский - http://sirogap.livejournal.com/61413.html